Kwestia alimentów, czyli świadczeń pieniężnych przeznaczonych na utrzymanie i wychowanie dziecka lub innych członków rodziny, budzi wiele pytań. Jednym z najczęstszych dylematów jest to, kiedy obowiązek alimentacyjny faktycznie wygasa. Prawo polskie precyzyjnie określa sytuacje, w których płacenie alimentów przestaje być konieczne. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe zarówno dla osób zobowiązanych do płacenia, jak i dla tych, którzy świadczenia otrzymują.
Obowiązek alimentacyjny jest ściśle związany z potrzebami uprawnionego oraz możliwościami zarobkowymi i majątkowymi zobowiązanego. Nie jest to świadczenie bezterminowe i może ustawać w określonych okolicznościach prawnych. Decydujące znaczenie mają tu przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, które stanowią podstawę prawną do ustalania, modyfikowania i wygaszania zobowiązań alimentacyjnych. Należy pamiętać, że samowolne zaprzestanie płacenia alimentów, bez prawomocnego orzeczenia sądu lub zawartej ugody, może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych, w tym egzekucji komorniczej.
Ważne jest, aby rozróżnić sytuacje, w których alimenty wygasają z mocy prawa, od tych, które wymagają formalnego działania, takiego jak złożenie pozwu o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. Zazwyczaj jest to proces, który powinien być przeprowadzony zgodnie z przepisami, aby uniknąć nieporozumień i sporów. Zrozumienie tych niuansów pozwala na właściwe zarządzanie sytuacją prawną i finansową.
Celem niniejszego artykułu jest szczegółowe omówienie wszystkich okoliczności, w których obowiązek alimentacyjny wygasa, wraz z odwołaniem do odpowiednich przepisów prawa polskiego. Przedstawimy również praktyczne aspekty związane z zakończeniem płacenia alimentów oraz konsekwencje, jakie mogą wyniknąć z nieprzestrzegania obowiązujących regulacji prawnych. Dążymy do udzielenia wyczerpujących informacji, które pozwolą czytelnikom na podjęcie świadomych decyzji w tej złożonej materii.
Kiedy dzieci osiągają pełnoletność i czy to kończy alimenty
Jednym z najczęstszych i najbardziej oczywistych momentów, w którym pojawia się pytanie o zakończenie płacenia alimentów, jest osiągnięcie przez dziecko pełnoletności. Zgodnie z polskim prawem, pełnoletność następuje z chwilą ukończenia przez osobę 18. roku życia. W tym momencie, co do zasady, ustaje obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka, które samo jest już w stanie samodzielnie się utrzymać. Jest to fundamentalna zmiana w relacji prawnej między rodzicem a dzieckiem.
Jednakże, przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przewidują wyjątki od tej reguły. Obowiązek alimentacyjny może trwać nadal po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności, jeśli środki utrzymania są potrzebne do jego wychowania lub do jego nauki. Dotyczy to sytuacji, gdy pełnoletnie dziecko kontynuuje naukę w szkole średniej, studiuje, lub odbywa inne formy kształcenia, które uniemożliwiają mu podjęcie pracy zarobkowej i samodzielne utrzymanie się. W takich przypadkach, rodzic nadal jest zobowiązany do wspierania dziecka finansowo.
Kluczowe znaczenie ma tutaj ustalenie, czy pełnoletnie dziecko faktycznie potrzebuje pomocy finansowej i czy jego sytuacja życiowa uzasadnia dalsze pobieranie alimentów. Nie wystarczy samo kontynuowanie nauki; ważne jest również, aby nauka ta była podjęta w rozsądnych terminach i nie była przedłużana w nieskończoność. Sąd, rozpatrując takie sprawy, bierze pod uwagę zarówno usprawiedliwione potrzeby uczącego się dziecka, jak i możliwości zarobkowe rodzica.
Jeśli nauka nie jest kontynuowana lub dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać dzięki pracy, obowiązek alimentacyjny wygasa z mocy prawa z chwilą osiągnięcia pełnoletności lub w momencie, gdy jego potrzeba ustanie. Ważne jest, aby pamiętać, że nawet jeśli obowiązek alimentacyjny teoretycznie wygasł, a płatności nadal są dokonywane, może to zostać uznane za świadczenie nienależne, co otworzy drogę do jego zwrotu. Dlatego też, po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności, a zwłaszcza po zakończeniu przez nie nauki, warto formalnie uregulować kwestię dalszego płacenia alimentów, najlepiej poprzez złożenie stosownego wniosku do sądu.
Zakończenie edukacji i jego wpływ na płacenie alimentów
Kolejnym istotnym momentem, który często wiąże się z zakończeniem obowiązku alimentacyjnego, jest zakończenie przez dziecko etapu edukacyjnego. Jak wspomniano wcześniej, nawet po osiągnięciu pełnoletności, obowiązek ten może trwać, jeśli dziecko jest w trakcie nauki i potrzebuje wsparcia finansowego. Zakończenie tej nauki, czy to poprzez ukończenie szkoły średniej, studiów wyższych, czy innego kursu zawodowego, co do zasady, stanowi podstawę do ustania płacenia alimentów.
Należy jednak pamiętać, że zakończenie edukacji nie oznacza automatycznego i natychmiastowego ustania obowiązku alimentacyjnego. W praktyce, zwykle wymaga to formalnego uregulowania tej kwestii. Osoba płacąca alimenty powinna złożyć w sądzie wniosek o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. Sąd oceni, czy dziecko po zakończeniu nauki jest w stanie samodzielnie się utrzymać, biorąc pod uwagę jego wiek, stan zdrowia, możliwości na rynku pracy oraz sytuację materialną.
Warto zaznaczyć, że prawo nie precyzuje, do jakiego wieku lub jakiego rodzaju wykształcenia trwa obowiązek alimentacyjny. Kluczowe jest ustalenie, czy dziecko potrzebuje środków do życia. Jeśli dziecko po ukończeniu studiów lub szkoły podejmuje pracę zarobkową, która pozwala mu na samodzielne utrzymanie, obowiązek alimentacyjny ustaje. Podobnie, jeśli dziecko po zakończeniu edukacji decyduje się na dalsze kształcenie, które nie jest uzasadnione potrzebami rynku pracy lub jest przedłużane w sposób nieproporcjonalny, sąd może uznać, że dalsze płacenie alimentów nie jest już konieczne.
Sytuacja może być bardziej skomplikowana, gdy dziecko po zakończeniu edukacji napotyka trudności na rynku pracy ze względu na niepełnosprawność, chorobę lub inne, obiektywne przeszkody. W takich przypadkach sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny nadal istnieje, choć może zostać zmodyfikowany. Zawsze kluczowe jest udowodnienie swojej sytuacji faktycznej i prawnej przed sądem, aby móc skutecznie zakończyć lub zmodyfikować istniejący obowiązek alimentacyjny.
- Ukończenie szkoły średniej lub studiów wyższych jako moment, od którego dziecko może zacząć być samodzielne.
- Konieczność formalnego złożenia wniosku do sądu o uchylenie obowiązku alimentacyjnego po zakończeniu edukacji.
- Ocena przez sąd możliwości samodzielnego utrzymania się przez dziecko po zakończeniu nauki.
- Znaczenie uzasadnionych potrzeb dziecka i możliwości zarobkowych rodzica w kontekście dalszego obowiązku alimentacyjnego.
- Możliwe trudności na rynku pracy spowodowane niepełnosprawnością lub chorobą dziecka jako czynnik wpływający na decyzję sądu.
Zmiana sytuacji materialnej zobowiązanego do płacenia
Obowiązek alimentacyjny nie jest stały i może ulec zmianie, gdy zmieniają się istotne okoliczności dotyczące sytuacji materialnej osoby zobowiązanej do płacenia. Prawo polskie przewiduje możliwość uchylenia obowiązku alimentacyjnego lub jego obniżenia, jeśli zobowiązany wykaże, że jego możliwości zarobkowe i majątkowe uległy znacznemu pogorszeniu. Jest to mechanizm służący do zapewnienia, że świadczenia alimentacyjne są adekwatne do aktualnej sytuacji finansowej dłużnika.
Znaczące pogorszenie sytuacji materialnej może wynikać z różnych przyczyn. Mogą to być nagła utrata pracy, przewlekła choroba uniemożliwiająca wykonywanie dotychczasowej pracy zarobkowej, czy też konieczność ponoszenia znaczących wydatków związanych z własnym leczeniem lub utrzymaniem nowej rodziny. Ważne jest, aby te zmiany były obiektywne, trwałe i niezawinione przez zobowiązanego. Sam fakt, że osoba zarabia mniej, nie jest wystarczający, jeśli wynika to z jej własnej decyzji o podjęciu mniej dochodowej pracy bez uzasadnionego powodu.
W przypadku, gdy osoba zobowiązana do płacenia alimentów chce skorzystać z tej możliwości, powinna złożyć do sądu pozew o obniżenie alimentów lub ich uchylenie. W pozwie należy szczegółowo opisać swoją obecną sytuację materialną, przedstawić dowody na potwierdzenie pogorszenia się swojej sytuacji (np. zaświadczenie o zarobkach, dokumentację medyczną, umowę o pracę na czas określony) oraz uzasadnić, dlaczego dalsze płacenie alimentów w dotychczasowej wysokości jest dla niej nadmiernym obciążeniem.
Sąd rozpatrując taki pozew, będzie brał pod uwagę nie tylko sytuację materialną zobowiązanego, ale również usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentów. Nawet jeśli sytuacja finansowa dłużnika się pogorszyła, ale potrzeby dziecka (lub innego uprawnionego) nadal są wysokie, sąd może zdecydować o obniżeniu alimentów, a nie o ich całkowitym uchyleniu. Celem jest zachowanie równowagi między możliwościami finansowymi zobowiązanego a potrzebami alimentowanymi.
Należy podkreślić, że samowolne zaprzestanie płacenia alimentów lub ich obniżenie bez orzeczenia sądu jest niedopuszczalne i może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dlatego tak ważne jest, aby w przypadku znaczącej zmiany sytuacji materialnej, podjąć odpowiednie kroki prawne i formalnie wystąpić do sądu z wnioskiem o zmianę orzeczenia dotyczącego alimentów.
Zmiana sytuacji dziecka i zmniejszenie lub ustanie potrzeb
Podobnie jak zmiana sytuacji materialnej zobowiązanego, tak i zmiana potrzeb dziecka lub innego uprawnionego do alimentów, może stanowić podstawę do uchylenia lub obniżenia obowiązku alimentacyjnego. Prawo do alimentów jest przecież uzależnione od istnienia usprawiedliwionych potrzeb, a te mogą ulegać zmianom w czasie. Jest to ważny aspekt systemu alimentacyjnego, który ma zapewnić jego elastyczność i sprawiedliwość.
Przykładowo, potrzeby dziecka mogą zmaleć, gdy osiągnie ono wiek, w którym nie wymaga już tak intensywnej opieki i wydatków związanych z jego wychowaniem. Sytuacja może się również zmienić, gdy dziecko, mimo młodego wieku, zacznie generować własne dochody, na przykład poprzez udział w sesjach zdjęciowych, aktorstwo czy inne formy działalności zarobkowej, która jest zgodna z prawem i nie narusza jego dobra. W takich przypadkach, rodzic może wystąpić do sądu z wnioskiem o obniżenie lub uchylenie obowiązku alimentacyjnego, argumentując, że potrzeby dziecka zostały zaspokojone w inny sposób.
Kolejną sytuacją jest moment, gdy dziecko, będąc już pełnoletnie, decyduje się na samodzielne życie i pracę, rezygnując z dalszej nauki. Jeśli jego dochody z pracy są wystarczające do pokrycia jego usprawiedliwionych potrzeb życiowych, obowiązek alimentacyjny rodzica wobec niego może zostać uchylony. Kluczowe jest tutaj udowodnienie, że dziecko jest w stanie samo się utrzymać i jego dotychczasowe potrzeby nie są już aktualne.
Warto również wspomnieć o sytuacji, gdy dziecko otrzymuje świadczenia z innych źródeł, które pokrywają jego potrzeby. Może to być na przykład renta po zmarłym rodzicu, świadczenia z ubezpieczenia społecznego, czy też pomoc finansowa od innych członków rodziny. Jeśli te świadczenia są na tyle wysokie, że zaspokajają usprawiedliwione potrzeby dziecka, sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny rodzica powinien zostać obniżony lub nawet uchylony.
Podobnie jak w przypadku zmiany sytuacji zobowiązanego, tak i tutaj, wszelkie zmiany w potrzebach dziecka muszą być udokumentowane i przedstawione sądowi. Samowolne zaprzestanie płacenia alimentów z powodu przekonania o zmniejszeniu potrzeb dziecka jest ryzykowne i może prowadzić do konsekwencji prawnych. Zawsze należy działać zgodnie z prawem i wystąpić do sądu z odpowiednim wnioskiem o zmianę orzeczenia dotyczącego alimentów.
- Usprawiedliwione potrzeby dziecka jako podstawa do ustalenia wysokości alimentów.
- Możliwość uchylenia lub obniżenia alimentów, gdy dziecko zaczyna generować własne dochody.
- Samodzielność dziecka po zakończeniu nauki i podjęciu pracy jako argument za ustaniem obowiązku alimentacyjnego.
- Otrzymywanie przez dziecko świadczeń z innych źródeł, które pokrywają jego potrzeby.
- Konieczność formalnego wystąpienia do sądu z wnioskiem o zmianę orzeczenia w przypadku zmiany potrzeb dziecka.
Kiedy ustaje obowiązek alimentacyjny wobec dorosłych dzieci
Obowiązek alimentacyjny wobec dorosłych dzieci jest kwestią, która budzi wiele wąewhereń i często jest przedmiotem sporów. Jak już wielokrotnie podkreślano, podstawową zasadą jest to, że z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletności, obowiązek alimentacyjny wygasa, chyba że środki utrzymania są nadal potrzebne do jego wychowania lub nauki. Jednak definicja „wychowania” i „nauki” w kontekście dorosłych dzieci bywa różnie interpretowana.
Prawo nie określa ścisłego limitu wieku, do którego rodzic jest zobowiązany płacić alimenty na rzecz dorosłego dziecka. Kluczowe jest ustalenie, czy dorosłe dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Sam fakt posiadania dyplomu ukończenia studiów nie oznacza automatycznego ustania obowiązku. Jeżeli dorosłe dziecko aktywnie poszukuje pracy, a mimo to z uzasadnionych przyczyn (np. trudna sytuacja na rynku pracy, specyficzne wykształcenie) nie jest w stanie znaleźć zatrudnienia, które pozwoliłoby mu na samodzielne utrzymanie, obowiązek alimentacyjny może nadal istnieć.
Jednakże, należy pamiętać o zasadzie proporcjonalności i wzajemności. Rodzice mają obowiązek wspierać swoje dzieci, ale nie są zobowiązani do finansowania ich „luksusowego” trybu życia lub utrzymywania ich w stanie ciągłej zależności. Jeśli dorosłe dziecko ma możliwości zarobkowe, ale nie chce ich wykorzystać, decydując się na bierne oczekiwanie na pomoc rodziców, sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny powinien zostać uchylony.
Ważne jest również, aby dorosłe dziecko podjęło wszelkie niezbędne kroki w celu usamodzielnienia się. Obejmuje to aktywne poszukiwanie pracy, podnoszenie kwalifikacji zawodowych oraz rozsądne zarządzanie własnymi finansami. Jeśli dorosłe dziecko nie wykazuje takiej postawy, rodzic może mieć podstawy do złożenia wniosku o uchylenie obowiązku alimentacyjnego.
Dodatkowo, jeśli dorosłe dziecko posiada własny majątek lub otrzymuje dochody, które pozwalają mu na samodzielne utrzymanie, obowiązek alimentacyjny rodzica może zostać uznany za wygasły. Sąd zawsze analizuje całokształt sytuacji, biorąc pod uwagę zarówno możliwości finansowe rodzica, jak i potrzeby oraz możliwości zarobkowe dorosłego dziecka. Zakończenie płacenia alimentów na rzecz dorosłego dziecka, które jest w stanie się samo utrzymać, jest nie tylko zgodne z prawem, ale także sprzyja jego rozwojowi i budowaniu samodzielności.
Uchylenie obowiązku alimentacyjnego z innych przyczyn prawnych
Poza wyżej wymienionymi, najczęstszymi okolicznościami, istnieją również inne, mniej powszechne przyczyny, które mogą prowadzić do uchylenia obowiązku alimentacyjnego. Prawo przewiduje pewne sytuacje, w których dalsze obciążanie rodzica świadczeniami alimentacyjnymi byłoby rażąco niesprawiedliwe lub sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Są to zazwyczaj sytuacje o charakterze wyjątkowym.
Jedną z takich przyczyn może być rażące naruszenie obowiązków rodzinnych przez osobę uprawnioną wobec zobowiązanego. Na przykład, jeśli dorosłe dziecko w sposób rażący zaniedbuje kontakty z rodzicem, krzywdzi go moralnie lub fizycznie, lub świadomie działa na jego szkodę, sąd może uznać, że obowiązek alimentacyjny ustał. Kluczowe jest tutaj udowodnienie, że zachowanie dziecka było na tyle naganne, że uzasadnia to uchylenie obowiązku.
Inną sytuacją, która może prowadzić do uchylenia obowiązku alimentacyjnego, jest utrata przez osobę uprawnioną możliwości skorzystania z alimentów. Może to nastąpić na przykład w wyniku podjęcia przez nią działalności przestępczej, która uniemożliwia jej prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie, lub w przypadku utraty zdolności do samodzielnego utrzymania się z przyczyn przez nią zawinionych, np. w wyniku uzależnienia od alkoholu lub narkotyków, które doprowadziło do utraty pracy i zdolności zarobkowych.
Sąd może również uchylić obowiązek alimentacyjny, jeśli osoba uprawniona zawarła małżeństwo i jej małżonek jest w stanie zaspokoić jej potrzeby. W takiej sytuacji, obowiązek alimentacyjny rodzica może zostać uznany za wygasły, ponieważ potrzeba alimentacji została zaspokojona przez inne osoby.
W każdym z tych przypadków, kluczowe jest złożenie odpowiedniego wniosku do sądu i przedstawienie dowodów potwierdzających zaistnienie określonych okoliczności. Sąd zawsze będzie analizował konkretną sytuację faktyczną i prawną, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym dobro dziecka lub innego uprawnionego. Ważne jest, aby pamiętać, że uchylenie obowiązku alimentacyjnego z tych przyczyn jest zazwyczaj ostatecznością i wymaga silnych argumentów prawnych oraz dowodowych.
Procedura formalnego zakończenia płacenia alimentów
Zakończenie płacenia alimentów, niezależnie od przyczyny, która do tego skłania, wymaga zazwyczaj przejścia przez określoną procedurę prawną. Samowolne zaprzestanie uiszczania świadczeń alimentacyjnych jest ryzykowne i może prowadzić do negatywnych konsekwencji prawnych, takich jak wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez komornika, naliczenie odsetek, a nawet odpowiedzialność karna za uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego.
W większości przypadków, gdy występują przesłanki do zakończenia lub zmiany obowiązku alimentacyjnego, należy złożyć do sądu odpowiedni wniosek lub pozew. W zależności od sytuacji, może to być: pozew o uchylenie obowiązku alimentacyjnego, pozew o obniżenie alimentów, lub wniosek o zmianę sposobu wykonywania obowiązku alimentacyjnego. Wniosek taki składa się do sądu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej do alimentów lub do sądu, który wydał pierwotne orzeczenie w sprawie alimentów.
We wniosku lub pozwie należy precyzyjnie opisać podstawy faktyczne i prawne, dla których domaga się uchylenia lub zmiany obowiązku alimentacyjnego. Niezbędne jest również dołączenie odpowiednich dowodów, które potwierdzą przedstawione argumenty. Mogą to być dokumenty potwierdzające zmianę sytuacji materialnej, zaświadczenia o zakończeniu edukacji, dokumentacja medyczna, dowody na rażące naruszenie obowiązków rodzinnych, czy też dowody na posiadanie przez dziecko własnych dochodów.
Po złożeniu wniosku, sąd wyznaczy rozprawę, na której strony będą mogły przedstawić swoje stanowiska i dowody. Sąd wysłucha zarówno osoby zobowiązanej do płacenia alimentów, jak i osobę uprawnioną do ich pobierania. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, sąd wyda orzeczenie, w którym zdecyduje o uchyleniu, obniżeniu, utrzymaniu w mocy dotychczasowego obowiązku alimentacyjnego, lub też o jego zmianie.
Warto podkreślić, że nawet jeśli sąd wyda orzeczenie uchylające obowiązek alimentacyjny, należy upewnić się, że wszelkie zobowiązania wynikające z dotychczasowych orzeczeń zostały uregulowane. W przypadku wątpliwości co do dalszego przebiegu procedury lub zasadności podjętych kroków, zawsze warto skonsultować się z prawnikiem specjalizującym się w prawie rodzinnym. Profesjonalna pomoc prawna może uchronić przed popełnieniem błędów i zapewnić skuteczne zakończenie sprawy.
Co robić, gdy były partner nie płaci zasądzonych alimentów
Sytuacja, w której osoba zobowiązana do płacenia alimentów zaprzestaje ich uiszczania, jest niestety dość częsta i stanowi poważny problem dla osoby uprawnionej, zwłaszcza gdy są to alimenty na dziecko. W takich przypadkach, kluczowe jest podjęcie odpowiednich kroków prawnych w celu odzyskania należnych świadczeń. Prawo polskie przewiduje skuteczne mechanizmy egzekucji alimentów.
Pierwszym krokiem, gdy były partner przestaje płacić alimenty, jest wystąpienie do komornika sądowego z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Do wniosku należy dołączyć tytuł wykonawczy, którym jest orzeczenie sądu zasądzające alimenty (np. wyrok, postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia, ugoda sądowa) z nadaną klauzulą wykonalności. Komornik, na podstawie tego tytułu, będzie mógł podjąć czynności mające na celu przymusowe ściągnięcie należności.
Działania komornika mogą obejmować między innymi: zajęcie wynagrodzenia za pracę dłużnika, zajęcie jego rachunków bankowych, zajęcie ruchomości lub nieruchomości, a także zwrócenie się o pomoc do innych organów, np. urzędu skarbowego w celu ustalenia dochodów dłużnika. Komornik może również wystąpić z wnioskiem o ukaranie dłużnika grzywną za niewykonywanie obowiązku alimentacyjnego.
Jeśli egzekucja komornicza okaże się bezskuteczna, np. z powodu braku majątku lub dochodów dłużnika, istnieje możliwość zwrócenia się o pomoc do Funduszu Alimentacyjnego. Fundusz Alimentacyjny może wypłacać świadczenia alimentacyjne w zastępstwie dłużnika, a następnie dochodzić zwrotu tych należności od niego w drodze regresu. Aby skorzystać z pomocy Funduszu Alimentacyjnego, należy spełnić określone warunki, m.in. udowodnić bezskuteczność egzekucji komorniczej.
W skrajnych przypadkach, gdy dłużnik uporczywie uchyla się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego, może mu grozić odpowiedzialność karna. Przestępstwo niealimentacji jest zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Wniosek o ściganie w tym zakresie może złożyć pokrzywdzony lub inna osoba, która ma prawo żądać alimentów.
Pamiętaj, że dochodzenie zaległych alimentów może być procesem długotrwałym i skomplikowanym. Dlatego też, w celu skutecznego przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, warto skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który doradzi najlepsze rozwiązania i poprowadzi sprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
